Suchoręcz – perła w sercu malowniczych Pałuk

Pałuki, to kraina historyczno-etnograficzna na Nizinie Wielkopolsko-Kujawskiej. Bogata w rozległe lasy, pola, zielone łąki i meandrujące między nimi rzeki, a także bardzo czyste jeziora. Jest ich tak wiele, że często kraina ta nazywana jest „małymi mazurami”. W dodatku to kolebka polskiej państwowości. Pałuczanie byli jednym z sześciu plemion, które utworzyły państwo Polan. Z kolei z rodu Polan wywodziła się dynastia Piastów.

Właśnie tutaj, w tej wyjątkowej krainie, znajduje się równie wyjątkowa nieruchomość: zespół dworsko-parkowy. Sam dworek wzniesiony został w drugiej połowie XIX wieku. Wraz z zarybionym stawem wtopione są w przepiękny krajobraz parku, wyrastającego pośród okolicznych pól, łąk i rzeki, a także blisko rozległych, obfitujących w dary natury i dziką zwierzynę lasów.

Pierwsza wzmianka o wsi Suchoręcz, bo o tej miejscowości mowa, pochodzi już z 1288 r. Pierwszym znanym właścicielem był w 1334 r. Mirosław, syn Bodzanty, a prawie do końca XV rodzina Suchoręckich. Na przestrzeni wieków nastąpiło wiele zmian właścicielskich. Na początku XVIII wieku po raz pierwszy pojawiła się współczesna nazwa wsi Suchoręcz. Po 1920 r. właścicielem miejscowości został niemiecki polityk i rolnik Eugeniusz Neumann. Był on m.in. przewodniczącym koła niemieckiego w polskim sejmie II Rzeczpospolitej w latach 1924-1933. W 1926 r. majątek pod jego zarządem liczył 528 ha, w tym 480 ha ziem uprawnych, 37,5 ha łąk i pastwisk oraz 10,5 ha nieużytków.

Park na terenie nieruchomości z XIX wieku o powierzchni łącznie 3,47ha. Zadbany, z cennym starodrzewem i śródparkowym stawem. Drzewostan reprezentowany jest przez dęby, buki, klony, lipy drobnolistne i jesiony wyniosłe. Rosną tu również okazy pomnikowe: trzy dęby szypułkowe o obw. w pierśnicy od 315 do 400 cm, wiąz szypułkowy o obw. 315cm, lipa drobnolistna o obw. 360 cm, oraz świerk pospolity o obw. 280 cm. Nieruchomość dziś zajmuje działkę o powierzchni 3,34 ha. Do majątku aktualnie należą również dwie sąsiadujące z nią działki o łącznej powierzchni 3,44 ha wykorzystywane jako pastwisko oraz trwałe użytki zielone.

Wśród tego wszystkiego, prawdziwa perła malowniczych Pałuk- dwór późnoklasycystyczny, parterowy, z mieszkalnym poddaszem, częściowo podpiwniczony. Nakryty dachem łamanym, tzw. "polskim" z naczółkami i piętrową wystawką. W osi wejściowej znajduje się portyk kolumnowy w małym porządku z rzędem kolumn i w tyle z drugim rzędem półkolumn, podtrzymujący balkon.

Dwór pierwotnie wzniesiony z czerwonej cegły. Obiekt podczas II wojny został częściowo zniszczony przez pożar. Spaloną podczas wojny część odbudowano, ale już w technologii betonu komórkowego. Po wojnie wykorzystywany był jako miejsce użyteczności społecznej. Obecny właściciel przejął go w 2000 roku. Wtedy też rozpoczęła się odbudowa, która trwała kolejnych dziewięć lat. Cała elewacja podczas renowacji ocieplona została wełną mineralną. W budynku zastosowano stolarkę okienną drewnianą najwyższej jakości. Konstrukcja dachu została w całości odbudowana, a strop poddasza pozostał drewniany. Dach pokryty został najwyższej jakości dachówką. Orynnowanie i obróbki blacharskie są tytanowe. Kominy odbudowano z cegły klinkierowej. Całość wykończona z bardzo wysokiej jakości materiałów. Wszystkie pomieszczenia wyposażone są w instalację elektryczną, TV, telefon, szerokopasmowy Internet, instalacja alarmową oraz monitoring.

Wszystkie pomieszczenia zostały w pełni wyposażone w wysokiej jakości stylowe meble oraz niesamowite antyki pochodzące z różnych okresów historycznych. Króluje tu drewno i niekonwencjonalny, arystokratyczny styl, a zarazem bardzo przytulny i sielski klimat. Miejsce wyjątkowe, przypominające wielowiekową historię.

aut. Agnieszka Urbańska, Mateusz Heller